Geschiedenis IKWV

1. De oprichting van de intercommunale kustreddingsdienst (IKWV)

 

Van in het prille begin organiseerden de verschillende gemeenten autonoom hun reddingsdienst. De enorme verscheidenheid in methodiek en het gebrek aan coördinatie en samenwerking gekoppeld aan de vaststelling dat er in de periode 1960 – 1979 146 mensen verdronken in de onbewaakte zones bleken niet bevorderlijk voor de veiligheid van het toenemend aantal baders.

tl_files/afbeeldingen/geschiedenis/oud logo.pngIn oktober 1979 werd in de provincieraad een voorstel voor onderzoek naar de Bestendige Deputatie verwezen om een commissie op te richten die de mogelijkheid tot instelling zou onderzoeken van een intercommunale voor Hulp-en Reddingsdiensten. In het beleidsadvies, dat in de resulterende studienota was opgenomen, werd voorgesteld om de bewaakte strandzones gradueel uit te breiden op voorwaarde dat een overkoepelend orgaan een rationeler aanwending van personeel en materieel op zich zou nemen. Er zou geen merkelijke verhoging van het personeel komen en het onderling sterk verschillend materieel zou geleidelijk worden vervangen door een uniforme en moderne uitrusting. 

De gemeenten De Panne, Koksijde, Nieuwpoort, Middelkerke, Oostende, Bredene en Knokke-Heist zagen onmiddellijk de voordelen in van een dergelijke samenwerking en besloten in 1982 om samen met het provinciebestuur West-Vlaanderen de Intercommunale Kustreddingsdienst West-Vlaanderen in de vorm van een coöperatieve vennootschap op te richten.
De doelstelling was en is zeer duidelijk: de vereniging heeft tot doel de veiligheid van baders, zwemmers en in een latere fase ook die van andere watersportbeoefenaars aan onze kust maximaal te waarborgen en aldus mee het toerisme aan de kust te bevorderen. Zij streeft dit doel na met alle middelen, waaronder het organiseren, coördineren en begeleiden van de kustreddingsdiensten. 

De vereniging mag alle verrichtingen uitvoeren die rechtstreeks of onrechtstreeks met het maatschappelijk doel verband houden.
De voordelen van deze samenwerking werden snel duidelijk, maar toch duurde het nog tot in 1995, respectievelijk 1996 vooraleer Blankenberge en Brugge beslisten om toe te treden.
De Haan opteerde pas in 2000 voor dit samenwerkingsverband.
Vandaag is de IKWV het overkoepelend orgaan voor alle kustgemeenten wat de organisatie van de kustreddingsdienst betreft.

2. De IKWV in cijfers: anno 2012

 

  • 33946: Het aantal meter strand dat bewaakt wordt door IKWV redders tijdens de maanden juli en augustus. Daarvan is 28323 meter ingedeeld als zwemzone voor baders en 5623 meter is bestemd als surfzone.
  • 1010: Het aantal tussenkomsten vanwege redders voor verdwaalde kinderen op het strand van de maanden mei tot en met september.
  • 1121: Het aantal redders dat instond voor de bewaking van de stranden tijdens de maanden juli en augustus. Daarnaast stonden ook nog eens 423 redders in voor de bewaking van bepaalde zones in het voorseizoen (mei – juni - september).
  • 98: Het aantal tussenkomsten voor gewone baders in nood, in de bewaakte zones. Het overgrote merendeel van deze tussenkomsten vonden plaats tijdens de maanden juli en augustus.
  • 16: Het aantal tussenkomsten voor plankzeilers in nood, in de bewaakte surfzones.
  • 39: Het aantal tussenkomsten voor kitesurfers in nood, in de bewaakte surfzones.
  • 26: Het aantal tussenkomsten voor catamarans en zeilboten, in de bewaakte zones.

 

tl_files/afbeeldingen/geschiedenis/logo_ikwv_tiff_vectorized.pngDeze cijfers bewijzen nog maar eens de noodzakelijkheid van een vereniging als de IKWV. Het mag dan ook niet verwonderen dat onze kust de veiligste van Europa is.
IKWV is in haar 30 jaar bestaan ook niet blijven stilstaan.

Voortdurend werd er geïnvesteerd in het allernieuwste materiaal. Door sponsorcontracten af te sluiten met grote bedrijven als Scapa Sports, AXA en Isuzu zijn nieuwe middelen vrijgekomen.

Stations balnéaires

Signalisation Signalisation Signalisation Signalisation Signalisation